Aan het begin van de 16e eeuw was Lotharingen een neutraal gebied, weliswaar versnipperd, dat diende als bufferzone tussen twee politieke entiteiten.
De belangrijkste diplomatie akte in de middeleeuwse geschiedenis is de verdeling van het Karolingische rijk door het Verdrag van Verdun van 843. Dit had tot gevolg dat de Maas grensgebied bleef tussen West-Frankrijk en Lotharingen en vervolgens tussen West-Frankrijk en Oost-Frankrijk, het toekomstige Heilige Roomse Rijk.
Door de verzwakking van de koninkrijken werden grensprovincies als de Champagne en Lotharingen zelfstandiger.

De drie bisdommen (Metz, Verdun en Toul) waren machtige kerkelijke prinsdommen en voor de pretentieuze Fransen een gewild doelwit. Er werd Frans gesproken.
Bar-le-Duc was de hoofdstad van ‘Barrois mouvant' (gebied aan de linker Maasoever). Als gevolg van het Verdrag van Brugge werd het gebied in 1301 verdeeld, waarbij rondom Bar (ten westen van de Maas) leengebieden ontstonden van de Koning van Frankrijk. Het werd een leengoed van het koninkrijk Frankrijk. Bar werd de tweede hoofdstad van het Hertogdom Lotharingen.
De hoofdstad van ‘Barrois non mouvant' (gebied aan de rechter Maasoever) was Saint-Mihiel. ‘Barrois non mouvant' en ‘Clermontois non mouvant' stonden onder heerschappij van het hertogdom Bar.