Ligier Richier, de grootste renaissancekunstenaar uit Lotharingen, werd rond 1500 geboren in Saint-Mihiel, in het actieve en open milieu van de ambachtelijke elite. Over de opleiding van de jonge beeldhouwer is niets bekend, maar hij zal hoe dan ook profijt hebben gehad van de rijke traditie van kunstenaars uit de regio, van de invloeden uit de Champagne, Bourgondië, Vlaanderen en het Rijnland, die samenkwamen in de Maas, en van het nieuwe humanistische klimaat dat heerste in de hoofdstad van de ‘Barrois non mouvant' (het gebied aan de rechter Maasoever).

Vanaf 1530 werd Ligier Richier, beschermeling van Hertog Anton van Lotharingen, betrokken bij belangrijke vorstelijke opdrachten. Hij bewerkte hout, maar vooral zachte fijnkorrelige lichtgekleurde kalksteen met weinig tekening dat in Saint-Mihiel en Sorcy ontgind werd. Hij experimenteerde met verfijnde polijsttechnieken, waardoor hij in staat was steen op marmer te doen lijken. Ligier Richier liet zich inspireren door de stijl en de iconografie van de gravures van Dürer en Mantegna, en wellicht ook door de schilder- en brandschilderkunst.

Bekeerd door de Hervorming eindigt Ligier Richier in 1566 of 1567 zijn dagen in Genève, stad van Calvijn. Na zijn dood houden zijn zonen en neven de reputatie van zijn atelier hoog. De werken van Ligier Richier die zijn overgebleven, zijn allemaal geïnspireerd op de thema's begrafenis en geloof. Het traditionele karakter van de onderwerpen, waarbij het lijdensverhaal van Christus een dominante plaats inneemt, doet niets af aan de originaliteit van de grote werken en de diepte van de meditatie van de Lotharingse meester. Dit maakte hem bij leven al beroemd en ook nu nog inspireert hij dichters en reizigers.